اشاراتى كه در اين كتاب به نكات دينى و اخلاقى شده است مجموعهء فرهنگ اسلام راستين است كه مقبول همه مسلمانان متفكر و پارساست با اين ترازوى دقيق ميتوان ارزش ادعاى كسانى را كه به غلط خود را ترازودار بد و خوب كردار مردم مىپندارند به درستى سنجيد . در اين كتاب مىبينى كه به نمونه شرف و بشرى ، ترازوى « احد خو » يعنى على امير مؤمنان ( ع ) و فرزندان او كه درود خداى بر آنان باد ، ناكسترين افراد ، چه ناروايىها روا داشته‌اند ! و مىبينى كه آن حوادث ، نقطه‌هاى عطف تاريخ بوده و هر يك مسير نيكبختى بشر را منحرف كرده است . بخشهاى اين كتاب هر يك لبريز از معانى علمى و دقايق اخلاقى است . مثلا يكى از افكار جالب سيّد بزرگوار در اين رساله اينست كه هر كس بايد لحظهء بلوغ شرعى خود را كه مشيّت الهى تاج پر افتخار تكليف بر تارك او مىنهد جشن بگيرد . در تاريخ زندگانى هر كس ، آن دم زمان پايدار نيكبختى است كه پروردگار جهان او را به شرف تكاليف انسانى و نيايش به درگاه مقدّس خود توفيق عنايت مىفرمايد ، اما چنين معمول شده است كه مردم ، روز تولَّد را جشن بگيرند . لحظهء تولَّد ، براى همهء موجودات يكسانست . امّا ، آدمى را آن لحظه ، لحظهء قدسى و دم نيكبختى است كه به تشريف بندگى پروردگار و تكليف اجتماعى سرافراز مىگردد . اين فرزانهء گرانقدر ، در اين كتاب علَّت دورى جستن خود را از كار قضا و فتوى شرح مىدهد و مطلب بسيار مهم اجتماعى را ، كه انتخاب اداره كننده ملت است ، تشريح مىكند كه چه كسى را و چگونه بايد براى ادارهء جامعه برگزيد . بخصوص از نوشته‌هاى اين حكيم فرزانه ، القاى آيين جوانمردى و شيوه فداكارى است كه آيين تبار و ملت اوست ( مراجعه شود به انوار الساطعه تأليف علَّامه حاج آقا بزرگ در كلمهء « ابن طاوس » ) . فردوسى جهانشمول اين معنى را با اين دو بيت القا مىكند : ميازار مورى كه دانه كش است كه جان دارد و جان شيرين خوش است پسندى و همداستانى كنى كه جان دارى و جانستانى كنى ؟ فرزندم : هر بخشى از اين كتاب فصلى از فرزانگى ، و آزادگى و طومارى از مردمى